Zondag was het mooi weer, meestal toch. en het was ook plezant, meestal toch.
Geweldig hoogstaande poëtische uitspattingen, die het geheel zeer kort samenvatten…
Zondag aangekomen rond een uur of of half 3, blijkbaar was isabelle A bezig op het hoofdpodium. Het weinige dat ik van haar heb gezien sprak me niet echt aan. Van waar ik stond zag ze er niet slecht uit, maar daarmee is misschien ook alles gezegd. Ik kon me echt niet van de indruk ontdoen dat ze daar precies een beetje tegen haar zin stond. Misschien ben ik gewoon geen fan…
Daarna was het de beurt aan de fixes. De mannen uit stabroek gaven een leuk optreden met, naast hun gekende nummers, Zide mij nog geire en mak is op uw lief zitten als hoogtepunten…
Hupsaké, voor we het wisten stond Luc de Vos met Gorki zonder t-shirt op het podium. Een leuk optreden, dat vooral zwaar opgefleurt werd door de humor van de man uit Gent.
En dan was het eindelijk tijd voor het wat mss wel het beste optreden was van de avond, Bart Peeters, mister entertainment himself8 Geweldig energiek of vrolijk ingetogen, hij kan het allemaal. Geniet vooral zelf mee met hetgene ik opgenomen heb: Poolijs, Liefde is alles, Into folk, Smoke on the water en aaa-anthem.
Aangezien je niet kan leven van optredens alleen, was het na dit felgesmaakte optreden tijd voor een maaltijd. Daardoor heb ik milow gemist, maar het deel dat ik gehoort heb in de verte kon mij precies niet echt geweldig warm maken. Tijdens het tweede deel slaagde hij er met een leuke cover van 50 cent en wat grotere hits toch wat leven brengen in de markt, die na Bart Peeters wat was stilgevallen.
Na milow, tijd voor de eerste Internationale ster van de avond: Eddy Grant. Bij velen zal deze naam niet echt een belletje doen rinkelen, maar wie Give me hope jo’anna, Baby come back of walking on sunshine nog nooit gehoord heeft komt waarschijnlijk van een andere planeet. Een leuk, vooral reggea-getint, optreden.
Tenslotte was het na lang wachten eindelijk aan dé groep waarschijnlijk het grote deel van de 45000 aanwezige bezoekers op zat te wachten: Deep purple. In het begin reageerde het publiek nog redelijk mak op de helden, maar na een tijd verliep alles veel sfeervoller, zoals het hoort. De ene na de andere solo vloog om de oren, 3 minuten lang een bas, gitaar of piano-solo was geen enkel probleem, sterk! Hush, Smoke on the water, highway star, Space truking, een maffe pianomedley, Sometimes I feel like screaming… Het zat er allemaal in. Geen child in time, maar daar was ik voorhand vor gewaarschuwd. Spijtig maar geen teleurstelling dus.
Zeer leuk dagje als we de rekening maken dus…
En de tip van de dag: Probeer ook eens te genieten van een zeester met koffie…
